043. Շքամուտքի մոտ

Երբ վերջին անգամ շքամուտքի մոտ

Ես սեղմվեցի քո ձեռքերի մեջ,

Հեծկլտաց հոգիս մի տեսակ ցավոտ

Մի տեսակ թախից լցվեց հոգուս մեջ:

Եվ… Երբ հեռացար այդ օրն իմ կյանքից

Զգացի կորցնում եմ կյանքում ամեն բան,

Քո ջերմ ձեռքերի մի խենթ հպումից

Լուռ խառնվեցին անցյալն ու ներկան:

Հասկանում էի, որ քեզ էլ չեմ գտնի,

Հասկանում էի, որ ջերմ ձեռքեր շատ կան,

Բայց ինձ էլ որ ոք այդպես չի գրկի

Այդ կերպ չի խառնի անցյալն ու ներկան:

Ինչպես սիրտն այրվող խենթ քամու գրկում,

Ճամփեքով կյանքի քայլում եմ անզոր,

Ինձ շատ հարազատ ձեռքերն եմ փնտրում

Հուսալով գտնել նրանք խենթ մի օր:

Եվ երբ հանդիպեմ քեզ կյանքում նորից,

Թվում է, որ ինձ պիտի հասկանաս,

Վերադարձնես ինձ անցյալս նորից

Եվ իմ խենթ կյանքից էլ չհեռանաս:

Եվ… Եթե հանկարծ պատահի այնպես,

Որ քեզ չգտնեմ ճամփեքում կյանքի,

Կարոտիս քամին քեզ կփարվի անտես

Եվ իմ փոխարեն ամուր կգրկի:

29-ը օգոստոսի 2012թ
Ամեն դեպքում և բոլոր դեպքերի համար շնորհակալ եմ այն արձակ տողերի համար որոնցից ոգեշնչվել եմ և այդ արձակի հեղինակին, ով թույլ տվեց տեղադրել այս երկու բանաստեղծությունները՝ <Շքամուտքի մոտ> և <Քեզանից հետո>…
Оставьте комментарий

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s