094. Շոպեն-nocturne-in-c-sharp-minor-1830

Երբ իմ մատները կարոտիծ սառած
Ջերմ ստեղներ են ինչ որ տեղ գտնում,
Ծակծկվում են սուր և ցավով հանկարծ
Մի հին պատմություն լուռ մտաբերում:
Եվ այդ պատմության տողերի նման
Մերթ երջանկացած, իսկ մերթ էլ դժբախտ,
Հնչյունները խենթ, ծնվում են անձայն
Եվ անէանում վեհ մթում անհայտ:
Եվ իմ մատները կարոտիդ ցավից
Անսանձ շոյում են ստեղները սև,
Կարծես նեղացած անզուսպ սպիտակից
Ճախրում են մթում անհույս ու անթև:
Մերթ ցածր մի տոն, մերթ մի տոն բարձր
Ջղաձգվում են մատներս մի պահ
Ճեղքում կարոտիդ գաղճ օդը թանձր
Մի անդարձ սոնետ հյուսելով վստահ:
Բայց երբ մատներս կարոտից սառաց,
Ջերմ ստեղներ են սկսում փնտրել
Թվում է սոնետն այդ թողել եմ կիսատ…
…Եվ կրկին սկսում եմ այն շարունակել:

Оставьте комментарий

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s