142. Թույլ տուր ինձ շնչեմ և արտաշնչեմ…

 

Ամեն ինչից շատ սիրում եմ, երբ քո
Աչքերը լինում են մի փոքր հոգնած,
Երբ քո ծանրացած կոպերի ներքո
Դեմքս հառնում է մի փոքր խամրած:

ՈՒ դու նայում ես կարծես ոչ թե ինձ,
Այլ իմ մեջ փորձում ես ինչ որ բան տեսնել,
Եվ լուռ գրկելով ուրվապատկերն իմ,
Փորձում ես նրան նոր շունչ հաղորդել:

Սակայն շնչում է իմ շողքը ամգամ,
Եվ հենց այդ շնչով ես մինչ այս դու ապրել,
Երբեք չփորձես էլ ոչ մի անգամ
Իմ ուրվագիծը անիմաստ փնտրել:

Չնայած սիրում եմ աչքերդ հոգնած,
Փորձում նրանցում միշտ ուրվագծվել,
Մի պահ ուզում եմ կորցնել անդարձ,
Իսկ մեկ էլ անվերջ քեզ ամուր գրկել:

Այսքանից հետո ինքդ մտածիր,
Ինչպես քո կյանքում ինձ ուրվագծել,
Ապրել՝ գրկելով ուրվապատկերն իմ,
Թե իմ իրական շնչով պարուրվել:

19.01.2015

 

Оставьте комментарий

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s