082. Բոլորից թաքուն

Երբ բացվող օրվա ծվենների հետ

Գիշերն իր փեշերն է անձայն հավաքում,

Երբ խեղդվում են աստղերը անհետ

Երկնքի դեռ նոր ծնվող կապույտում:

 

Բոլորից թաքուն, բոլորից հեռու

Ես քո անունն եմ շշնջում վախով

Երազում եմ թե, երբ եմ գտնելու,

Երբ եմ փարվելու ես քեզ կարոտով:

 

Երբ եմ սեղմելու իմ ափերի մեջ

Երբեմն ինձ գրկող ձեռքերը քո տաք,

Երբեմն ինձ շոյող ափերը քո շեջ

Երբ են լինելու կրկին գլխիս տակ:

 

Երբ եմ ես նորից կողքիդ պառկելու

Եվ վախենալով քեզ ամուր գրկել

Միայն աչքերիդ եմ տխուր նայելու

Փորձելու ծածուկ քեզանով ապրել:

 

Երբ վրա հասնող գիշերվա մթին

Օրվա ծվենները համեստ քչքվեն

Թաքուն կհպվեմ ես քո շուրթերին

Ու հետո մատներս շուրթիս կհպեմ:

 

Որ խոնավան շուրթերս ճաքած

Քո խենթ շուրթերի մոգությամբ խոնավ,

Որ, թե չսիրես ինձ կյանքում հանկարծ

Ոչ թե մոլագար դառնամ, այլ ԽԵԼԱՌ…

11.08-2013թ

Оставьте комментарий

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s