042. Հիմա լուռ եմ ես…

Հիմա լուռ եմ ես… Հոգիս է երգում`

Ամեն հնչյունի հետ անունդ խառնած,

Կապույտ կարոտի խենթ երգն է ծնվում

Քո լույս հայացքի շողերից հյուսված:

 

Հիմա լուռ եմ ես… Անձրև է կաթում`

Ամենի կաթիլի մեջ հուշերս խառնած,

Խելագարի պես երկիր է թափվում

Քո խենթ աչքերի լույսով շաղախված:

 

Հիամ լուռ եմ ես… Երկինք է գոռում`

Ամեն շանթի հետ իմ սերը խառնած,

Որ երկրի ամեն մի խուլ անկյունում

Տարածվի հոգուս երգը խենթացած:

 

Հիմա լուռ եմ ես… Սիրտս է զարկում`

Ամեն զարկի հետ կարոտս խառնած

Որ անծայրածիր մեր տիեզերքում

Սիրո մի աստղ չխամրի անդարձ:

 

Հիմա լուռ եմ ես… Կարոտս է ոռնում

Ամեն ոռնոցի մեջ` քո աչքերն են թաց,

Որ մի ժամանակ ինձ էին պատկանում,

Բայց հիմա կորել են անցյալում անդարձ:

 

Գոռում են, ոռնում, զարկում անխնա

Իմ հիշողության ծվեններն անխիղճ…

Գիտեմ, որ երբեք, էլ ետ չես դառնա,

Գոնե ետ դարձրու հոգին իմ հանգիստ:

 

14 սեպտեմբեր 2009

Оставьте комментарий

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s