061. Քո կարոտի փաթիլը

…Փաթիլների պես թող որ ես հալվեմ
Քո օտարացած բայց ջերմ շուրթերին,
Ձյան պես մեղմորեն թող որ ես փարվեմ
Ինձնից շատ հեռու քո նուրբ ձեռքերին:
Փաթիլների պես թող որ ես գրկեմ
Ինձ շատ հարազատ մարմինդ մարմար,
Ձյան պես վեհորեն թող որ ներկվեմ
Խոնարհ սպիտակի երանգով խելառ:
Փաթիլների պես թող որ նուրբ հպվեմ
Աչքերդ շոյող քո տաք կոպերին,
Իսկ հետո անխիղճ խենթի պես հալվեմ
Անտես ձուլվելով քո արցունքներին:
Հետո, երբ կրկին գոլորշի դառնամ
Եվ դեպի երկինք բարձրանամ նորից,
Եթե աչքերդ անգամ մոռանամ
ԵՎ սառույց դառնամ քո խենթ կարոտից:
Իմ մեջ թող պայթի կաթիլն արցունքիդ…
Սառույցն այդ բազում փաթիլներ դառնա…
Նորից ցած թափվի ձմռան երկնքից
Եվ ափերիդ մեջ լուռ անէանա…

Оставьте комментарий

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s