149. Ժամանակի հետ

Ժամանակի հետ դարերը խամրում,
Դառնում վարկյանի մի փոշեհատիկ,
Ակընթարթից էլ անգամ մանրանում,
Հուշեր են դառնում, խելառ ու անտիկ:

Եվ հատիկ հատիկ անվերջ շարվելով
Աշխարհիս խելառ ու խենթ վզնոցին,
Տեղ տեղ գամվելով, տեղ տեղ հպվելով
Երկրային կյանքի նուրբ պարանոցին:

Քո կարոտն էլ է դարերի նման
Հատիկ առ հատիկ սրտիս ծանրանում,
Մեկ՝ մանրանում է վարկյանի նման,
Մեկ՝ դարերի պես անզուսպ խենթանում:

Քո կարոտն էլ է դարերի նման
Հատիկ առ հատիկ խրվում հոգուս մեջ,
Գուցե թանկ վզնոց նրանք չդառնան
Բայց ես կկրեմ կարոտդ հավերժ:

01.02.2015թ

Оставьте комментарий

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s